Hasan KAYA

“Değiştirilmiş tümcelerde farklı insanlar, hep aynı şeyi söylediler. Yeni söylenmiş bir şey belki binlerce yıldır yok. Onlardan bir de kılıktan kılığa girerek; ‘İnsanlar senin ne dediğini bırakır, anladığını alır giderdir’

Başka, aşk demişim, sevda demişim. Uzak bir hasretin yüreği titreten sessizliğini anlatmışım. Siyaha koşan bir çocuk sesini, benden başka herkese açmış kokan o gül kokusunu.

Şehir yaşamı üretimden başlayarak şekillendirdiği yaşam anlayışı ve kültürle demokrasinin hayat bulmasını sağlar. Çünkü şehir kırın aksine, bir birinden etnik ve inançsal farklığı olan

Televizyon izleme oranlarının yüksek, kitap okumanın düşük olduğu bir ülkede yaşadığımızı biliyoruz. Bunu bilmek için TÜİK (Türkiye İstatistik Kurumu) verilerine gerek yok. Televizyon mu, kitap...

Annem eskimiş neyi varsa atmaz, biriktirir. Evde dönecek yer bulmak bazen zorlaştığında, “bu ne işe yarıyor” diye neyi göstersem. “Kalsın, lazım olur” der. O sonra...

İnsan yaşadığı yere benzer, biraz suyu gibidir, deli dolu akar, şurada biraz durgun. Biraz kıraçtır dağları gibi, kupkuru bir yalnızlık içinde, tutunacak dalı yoktur. Rüzgarlarına...

Hepimiz biraz günü kurtarma peşindeyiz, hepimizin yaptığı küçük cari hesaplar var. Hepimiz fırsatları kendi lehimize kullanmayı seviyoruz. Elimize geçen

Günü kurtarma, angaje olunan sorunları çözme adına ilkelerin bir kenara itildiği, verilen sözlerin hemen unutulduğu bu ülkede siyasettin başka türlü yapılıyor

Gidince üşüyorum Bütün vakitler bir birinin aynı Her şeyi ile bir taşra şehrine benziyorum Sessiz, biraz da yalnız ve gözden uzak

Yenilmiş çığlıklarımdan sessiz sedasız rüzgarlar geçti yaz bitti. Ve şimdi