Hasan KAYA

Bazı geceler insan, kendi sesini bile uzaktan duyar. Sanki yıllardır içinde taşıdığı hayat, ansızın karşısına geçmiş gibi… Konuşulamayan acılar, yarım bırakılmış cümleler, eski evlerin duvarlarında asılı...

Sabahları pencereyi açtığımda içeri giren şeyin yalnızca rüzgâr olmadığını artık biliyorum. İnsan bazen yaşlandığı için değil, yaşadıkları biriktiği için başka türlü bakmaya başlıyor dünyaya....

Bir ülkenin siyasal çürümesi bazen büyük kırılmalarla değil, dikkatin bilinçli biçimde başka yöne çevrilmesiyle ilerler. İnsanların asıl yangını değil, yangının çevresinde dolaşan gölgeleri tartışmasıyla…...

Her yerde bir sesi vardı onun; rüzgârın denize bıraktığı tuz gibi, akşamın omzuna düşen yorgun bir kuş gibi. Bir kuytu köşede oturur, sabaha varmayan geceleri dinlerdi. Kim bilir, belki de...

Bazı yolculuklar vardır; insanı yalnızca bir ülkeden başka bir ülkeye taşımaz, kendi geçmişinin içinden de geçirir. Tren ya da otobüsün camına vuran bir yağmur...

Bir şehir düşünün: gecesi bile gündüz gibi aydınlık. Vitrinleri ışıl ışıl, tabelaları durmadan yanıp sönüyor. Camların ardında dizili nesneler yalnızca satılmak için değil, arzulanmak...

Bazı dönemler vardır; yaşananlar bir “bozulma” değil, tersine işleyişin kendisi olur. Ekonomik krizler de böyledir kimi zaman: Sistemin dışına düşmüş arızalar değil, tam merkezinde...

İnsanın kendini kurma biçimi, çoğu zaman farkında bile olmadan seçtiği bir yoldan ilerler: Ya sahip olarak yaşar ya da olarak. Bu ayrım, Erich Fromm’un...

Bazı kelimeler vardır; ağızdan çıktığında yalnızca bir cümle kurmaz, bir tarihin kapısını da aralar. O kapının ardında bazen katliamlar, bazen sürgünler, bazen yakılmış köyler,...

Bazı sesler vardır; yokluklarıyla yankılanır. Bir fabrikanın içinde, bir deponun floresan ışıkları altında ya da bir çağrı merkezinin boğucu düzeninde dolaşan o tuhaf sessizlik...