Hasan KAYA’nın Bitmeyen Bekleyiş – Görünmeyen Acılar kitabı, cezaevlerini yalnızca içeride tutulan insanların hikâyesi olarak görmeyen; demir kapıların dışında kalan eşlerin, çocukların, annelerin, babaların ve dostların sessiz bekleyişine yönelen edebî-felsefi denemelerden oluşuyor. Kitap boyunca hukukun soğuk kavramları geri çekilirken, onların gündelik hayatta bıraktığı izler görünür hâle geliyor: eksik kalan bir sandalye, yarım kalan bir aile fotoğrafı, katılınamayan bir mezuniyet, beklenen bir görüş günü, çocuğun ertelenen sevinci ve eve dönmeyen birinin ardından uzayan zaman… Çünkü kitapta “tutukluluk”, yalnızca bir insanın özgürlüğünden yoksun bırakılması değildir; kimi zaman bir çocuğun gözünde babasının yokluğu, bir annenin sofrasında eksilen tabak, bir evde yarım kalan sestir.
Bitmeyen Bekleyiş, siyasal ve hukuksal olayların arkasındaki insanı arıyor. Deniz Göktaş’ın hücresinden Osman Kavala’nın kitaplarına, cezaevinden kızına yazılmış bir mektuptan yaralı bir kuşa, çocukların babalarını bekleyişinden tutuklu yakınlarının taşıdığı görünmeyen yüke kadar uzanan denemeler, aynı temel sorunun çevresinde buluşuyor: Bir insan hapsedildiğinde gerçekten yalnızca o mu hapsedilir? Kaya’nın cevabı hayatın içinden geliyor: İçerideki insan hücreye girerken eşi beklemeye, çocuk başka bir zamana, anne başka bir korkuya giriyor; bazen bütün aile aynı uzaklığın içine düşüyor.
Kitabın belki de en belirgin özelliği, güncel olayları yalnızca haberin diliyle bırakmaması. Yazar, gazeteciliğin kaydettiği tarihlerin, kararların ve dosya numaralarının arkasında kalan insan zamanını edebiyatın imkânlarıyla görünür kılmaya çalışıyor. Çünkü haber bir tutuklama tarihini söyleyebilir; fakat o tarihten sonra bir evde başlayan sessizliği her zaman anlatamaz. Kaya için edebiyatın gazeteciliğe dokunduğu yer de tam burasıdır: gerçekten uzaklaşmak değil, rakamların ve dosyaların arasında kaybolan insanı yeniden görebilmek.
