Köşe Yazıları

Çok şey mi? İnsanın kendi ana dilinde eğitim görmeyi istemesi. Gittiği resmi dairede, mahkemede kendi ana dilinde konuşması, hizmet alması…

İnsan kendi gücünü, bilgisini çoğu zaman küçümser, kendisinin üzerinde, hayatını belirleyen bazı güçlerin olduğuna inanır. Tanrıların önünde secdeye gelen insan, onunla yetinmez. Kahramanlar, liderler yaratır, peşlerine düşer, savrulur…

“Çok güzel bir yer değil mi?” diye soruyor. Bana sorduğundan emin olmak için etrafıma bakıyorum. Onu gülümseyerek bana bakarken yakaladığımda sorunun bana olduğunu anladım… “Evet” dedim kısaca. Kahvemi içip, kitabımı okumak istediğimden laf lafı açılsın istemiyorum…

Oturduğumuz yerde terliyoruz. Terledikçe elimizdeki kitabı bırakıp öylece bakınırken, su içme ihtiyacı ile denize girip serinleme arasında sıkışıyoruz… Yan tarafta genç bir çift, adam göbekli, elinde cep telefonu durmadan bir yerlere telefon ediyor, kızıyor, bağırıyor ayağa kalkıp plaj şemsiyesinin etrafında turluyor, oturuyor. Onun yanında “Yiğit” diyip kendisini paralayan bir anne.

Başbakan geçen Rize’de anlatıyor, çocukluğu yokluk içinde geçmiş, annesi babası yoksulmuş… Zengin olanların ağzında sakız, bildik bir hikâyedir bu. Ama başbakan öykünün sonunu; “hey gidi...

  Her gün, sabah kahvemi içtiğim kafeteryadaki yan masa komşum, kilo verdiğimin farkına varmış, laflamak için bunu fırsat bilip sesleniyor; “ne o hocam sizde mi...

Komşusu anlatıyor; “Çok iyi adamdı. Nasıl oldu bilmiyoruz. Akşam öğrendik, beş çocuğunu, karısını bıçakla kesmiş” O çok iyi adamlar, kadınlar komşumuz, arkadaşımız, yolda, işte karşılaştığımız...

Geçmişteki ölüm oruçlarından biliyoruz; artık o kritik günlerdeyiz. 60. güne doğru ölüm haberleri gelmeye başlayacak. Evet, engelleyemeyeceğiz ölümleri yine. Çünkü bu ülkenin başbakanı bize yalan...

Bazen birilerinin zekâmızla dalga geçtiğini, hafızalarımızı sınadığını düşünüyorum. Yakın geçmişimizde onlarca kez tanığı olduk, şaşırdık, ne diyeceğimizi bilemedik. Ve alıştık… Politikacıdan sıradan yurttaşa kadar herkes; en...

Cumhuriyet, yalnızca bir yönetim biçiminin adı değildir; tarihle, sınıfla, bellekle ve hakikatin kendisiyle kurulan bir ilişkinin adıdır. Bu sözcük bizde, kimi zaman kutsal bir...