Denemeler

Söze bir yerden başlayıp bir şeyler söylemek, bir duyguyu devindirmek, bir merakı kışkırtmak lazım. Yoksa sessizlik olacak. Yan yana bir soluk atımı uzaklıkta o can sıkıcı yalnızlığımız saracak. Seni bilmem ama vuracak can evimden beni.

Bütün çiçekleri solmuş bir ömrün kıyısından, başka mevsimlere kanat açan kuşların ardından bakıyordum kendime kızarak. Körfezin sularına değiyordu kanatlarının gölgesi, yükselip alçalıyorlar,

Bütün kavgalar, ben diye başlıyordu. İnsanın kendini herkesin, her şeyin önüne koyması bencillik bile sayılmazdı. İnsan istemese de; kendini kayırıp, her şeyin, herkesin önüne

Başka, aşk demişim, sevda demişim. Uzak bir hasretin yüreği titreten sessizliğini anlatmışım. Siyaha koşan bir çocuk sesini, benden başka herkese açmış kokan o gül kokusunu.

Annem eskimiş neyi varsa atmaz, biriktirir. Evde dönecek yer bulmak bazen zorlaştığında, “bu ne işe yarıyor” diye neyi göstersem. “Kalsın, lazım olur” der. O sonra...

İnsan yaşadığı yere benzer, biraz suyu gibidir, deli dolu akar, şurada biraz durgun. Biraz kıraçtır dağları gibi, kupkuru bir yalnızlık içinde, tutunacak dalı yoktur. Rüzgarlarına...

Hepimiz biraz günü kurtarma peşindeyiz, hepimizin yaptığı küçük cari hesaplar var. Hepimiz fırsatları kendi lehimize kullanmayı seviyoruz. Elimize geçen

Hayatlar vardır silik, puslu havalar gibi keder yüklü, yarını bilinmeyen. Destanlaşan hayatlardan söz etmeliyim. Vardiya çıkışı yorgunlukları alıp götüren.

Kendini zorlayarak aykırı, sıra dışı olma çabaları da rüştünü ispatlama çabasının bir ürünüdür. En sıradan konularda görüş belirtmelerini ciddiye almak ve

İçindeki sesi bastırmaya çalıştıkça o daha yüksek sesle; “Sonunda başardınız” diye isyan ediyordu. Yüzünü denize, dağların yeşiline çevirdi olmadı, zakkumları budadı ardından gülleri… açan...