Hasan KAYA

Askılı siyah sedef geceliliğini sıyırıp çıkartır gece. Çırılçıplak bedenini güneşe sunar şehvetli bir kadın gibi. Bir bardak suda yıkanan aydınlık gün olur karanlık. Ben sende, günde yıldız olur yiterim.

Bir akşamın yorgun sancısıyım İstanbul da Rüzgar olup saçlarına dokunuyorum ellerimde bir yangının izleri Dudağıma bıraktığın sözcükleri saklıyorum

Mutluluk ne çok zor, ne de bizden çok uzak. Uzansak tutabileceğimiz kadar yakın. Yıllarca uzak ve an kadar yakın ve öyle iç içeydi ki sevincimiz ile kederimiz. Hiçbir şey yetmiyor. Bazen sözcükler, bazen susmalar, dokunmalar hayran hayran seyretmeler ve candan

Söze bir yerden başlayıp bir şeyler söylemek, bir duyguyu devindirmek, bir merakı kışkırtmak lazım. Yoksa sessizlik olacak. Yan yana bir soluk atımı uzaklıkta o can sıkıcı yalnızlığımız saracak. Seni bilmem ama vuracak can evimden beni.

İnsanın en güçlü yanı biriktiren yanıdır. O her şeyi biriktirebilir. Gördüğünü, dokunduğunu duyup işittiğini, okuduğunu biriktirir insan. Acıları biriktirir sevinçleri, güzellikleri. Hayallerini biriktirir düşlerini,...

12 Eylül Darbesi sonrası solun neden eski kitlesel büyüklüğe ulaşmadığı entelektüel bir tartışma konusu yapıldı. Gerçek ise onun temsil ettiği, sınıfın çözülmüş ve artık...

Bütün çiçekleri solmuş bir ömrün kıyısından, başka mevsimlere kanat açan kuşların ardından bakıyordum kendime kızarak. Körfezin sularına değiyordu kanatlarının gölgesi, yükselip alçalıyorlar,

Bütün kavgalar, ben diye başlıyordu. İnsanın kendini herkesin, her şeyin önüne koyması bencillik bile sayılmazdı. İnsan istemese de; kendini kayırıp, her şeyin, herkesin önüne

“Değiştirilmiş tümcelerde farklı insanlar, hep aynı şeyi söylediler. Yeni söylenmiş bir şey belki binlerce yıldır yok. Onlardan bir de kılıktan kılığa girerek; ‘İnsanlar senin ne dediğini bırakır, anladığını alır giderdir’

Başka, aşk demişim, sevda demişim. Uzak bir hasretin yüreği titreten sessizliğini anlatmışım. Siyaha koşan bir çocuk sesini, benden başka herkese açmış kokan o gül kokusunu.