Köşe Yazıları

Bilinmez bir şey değildir; Ortadoğu ülkelerinin hemen hepsinde bütün yasalar, yasal güçler, uygulamalar iktidardaki diktatörü korumak içindir. Yasalar yetmediği yerde imamlar, çevresini saran yandaşlar,...

Bu ülkede, öteden beri sokağın hareketliğine siyasiler tahammül edememiş, karşı olmuşlardır. Sokak, özelikle iktidar sıralarında oturan siyasilerin en büyük korkulu rüyası olmuştur.

Sistemin kendisi zaten şiddet üzerine kurulmuşken bizde bir başka şey daha oldu. Yıllarca o illerde, Kürt illerinde çıplak şiddet kol gezdi, dağlardan geçti, ne şehir meydanı koydu, ne köy meydanı.

Bir düşünün; başkalarının celladı, o içimizdeki kahramanlar. Oysa onlar, bizden olmayanları en acımasız şekillerde yok etmeye yemin etmiş, ant içmiş caniler.

Sabah akşam TV kanallarında sıra sıra badem bıyıklı dangalaklar... Cahilliklerinden yüzlerine tükürmeye iğreneceğiniz adamlar ve kadınlar… her ağızlarını açtıklarında kadın aşağılanıyor,

Orada çocuklar vurulurken, kadınlar dövülürken sokak ortasında, turnalar ateşle semaha kalkmışken ve bir dil yasaklı sürgün susarken en ücramızda; insanın “ben” demekten başka derdi de olmalı…

O işçiler arasında her etnik kimlikten, her inançtan her siyasal görüşten insan var. Bir olmak birlik içinde bir dava etrafında birleşmek işçiler, emekçiler için hiç de o kadar zor değil…

Sosyalistler böylesine zorlu bir dönemde iş başına geliyor. Herkesin mucizeler beklediği SYRİZA’nın, ne yapıp yapamayacağını önümüzdeki günlerde göreceğiz.

Bu gün yüz yıldır tekrarlanan bir yanlın yıl dönümü. 4 Ocak, kahramanlık destanları eşliğinde sunulan Sarıkamış kıyımının yıl dönümüdür.

Balkondaki cüceler aşağıdan bakana dev gelir. Bundan mı bilmem, hepsinin eteklerinde zil sesi… Ama onlar yine de; o bildik fiyakalı duruş, o bildik laf cambazlığı; ileri demokrasi pazarlıyorlar bize…